.. WERKWEEK EN UITKIJKEN NAAR FELIZ DIA DE MAMA ..

De hele week werkten we verder activiteiten uit in de klas. Op vrijdag was het moedertjesdag, één van de belangrijkste feestdagen in Ecuador. We knutselden en dansten er deze week op los om ons voor te bereiden voor het feest.

In de school van Lore werd er een symbolische mama van het jaar gekozen. Zij kreeg een cadeau en mocht tijdens het feest tussen de leerkrachten zitten. Na enkele speeches van leerkrachten was het tijd voor ambiance. Er kwam een indrukwekkende vrouw optreden. Al gauw stond Lore mee op de dansvloer. Nadien volgden de optredens van de verschillende klassen. Dit ging van een dansje tot een prachtig duet. Tot slot werden de cadeautjes van de kinderen aan de mama’s overhandigd met een grote knuffel en een dikke kus. Het was een geslaagd feest met een grote opkomst!

  

  

Als alle kinderen en ouders naar huis waren vond er nog een vergadering plaats met het leerkrachtencorps. Lore volgde deze vergadering mee.  De vergadering ging grotendeels over het opstarten van projectwerk. Dit is voor deze leerkrachten een volledig nieuwe werkvorm, die door het ministerie wordt aangeboden. Lore gaf haar collega's nieuwe inzichten mee over hoe projectwerk in  het basisonderwijs in België verloopt en hoe het hier ook mogelijk is. 

In de school van Sofie en Sanne was het eveneens een groot feest. Uit elke klas werd er een mama verkozen tot mama van het jaar. Het leek wel een soort van modeshow, waarbij de moeders paradeerden op de catwalk. Hilde, Sanne en Sofie waren de juryleden van dienst en beslisten wie ‘het kroontje’ kreeg. Naast zang en dans zorgden de mama’s voor lokale specialiteiten. De buikjes werden goed gevuld!  

.. QUILOTOA EN INDIANENSTAM ..

Vrijdagmiddag stond John ons al op te wachten als we thuis kwamen van school. We sprokkelden nog snel onze bagage bij elkaar en sprongen in het busje. Het was een lange rit richting de zeven watervallen. Uiteindelijk kwamen we aan bij een rivier. John vergat even dat hij geen 4x4 onder zijn poep had en probeerde de rivier te trotseren. De achterbank (De Kempen) kneep de ogen stevig dicht om dit manoeuvre te overleven. Toen er langs weerskanten rook vanonder het busje kwam had John door dat zijn missie niet zou slagen. Hij zette de bus in achteruit en probeerde heelhuids uit de rivier te geraken. Hilde en Fiona deden nog een poging om blootsvoets door de rivier te gaan. Het begon spijtig genoeg al te schemeren en we besloten terug te keren. Er stond ons immers nog een lange rit door de bananenplantages te wachten alvorens we terug in de bewoonde wereld terecht zouden komen.  

 

 

Zaterdag reden we door richting het bewuste het kratermeer ‘Quilotoa’. In de reisgids van Lore stond dit kratermeer zeker in onze top drie! Onderweg kwamen we toevallig langs een markt: ‘de markt van Zumbahua’. Dit konden we niet aan onze neus laten voorbijgaan. We sprongen uit ons busje en gingen op koopjacht. Op de markt was letterlijk alles te koop: van varkensoren en kippenpoten tot sjaals en hangmatten.  

Na een uurtje shoppen zette we onze tocht door richting Quilotoa.

Eens aangekomen maakten we ons klaar om aan de afdaling richting het kratermeer te beginnen. Hilde en Sanne namen al een kijkje om en hoekje en werden bijna letterlijk weggeblazen door een stevige en ijskoude wind. We zaten hier op 3700 meter hoogte, dus als de zon het even liet afweten was het erg koud. Warm aangekleed begonnen we aan de afdaling.

  

Onderweg keken we onze ogen uit op de prachtige natuur. Het was echt onrealistisch mooi! Na een half uur flink door stappen bereikten we het water. Hoe de tocht naar boven verliep kan je op de foto’s bekijken ;-)

Zondag stonden we vroeg op om door te rijden naar een plaatselijke indianenstam. We reden vanuit de stad terug volledig de natuur in. Hier kregen we te zien hoe de leden van deze stam leven. We kregen uitleg over hun klederdracht, geloof, taal, geschiedenis, verblijfplaats, tradities, .. Van een leerrijke voormiddag gesproken.  

 

Na dit bezoek was het spijtig genoeg alweer tijd om terug richting de casita te bollen.

Volgende week doen we onze laatste volledige stageweek. Bij Sanne en Sofie staat er uitstap naar de dierentuin op het programma. Lore gaat door met geven van wiskundelessen en andere nieuwe activiteiten.

We hebben het hier nog steeds heel goed! Geen paniek dus als het volgende blogbericht wat langer op zich laat wachten ;-)

Ciaaoo

… WEEKEND PINAS & ZARUMA…

We kwamen vrijdagmiddag aan in de Casita. Onmiddellijk gingen we onze rugzak verder inladen om op weekend te vertrekken. Het busje zou om 12.30u aankomen, maar het heeft wat langer geduurd. Rond 13.30 u kwam John met zijn bus aan. We namen allemaal plaats en waren klaar om te vertrekken.

Onderweg hebben we genoten van de mooie uitzichten en de muziekquiz. We reden meteen door naar Pinas.

Eens aangekomen in Pinas gingen we opzoek naar het hotel. Het was een echt prinsessenhotel. De andere studenten hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om een echte prinsessenparty te doen. ’s Morgens kregen we een heel verslag van hun party.

Na het ontbijt gingen we op zoek naar het kolibriepark. Dit was niet simpel! Tijdens onze zoektocht dachten we de ingang gevonden te hebben. We reden met de bus naar beneden, maar dit heeft niet lang geduurd. We vonden de omgeving zo mooi dat we besloten naar beneden te wandelen. 

Elke stap werd gefotografeerd, zo mooi was het! De tocht werd onderbroken door een grote wegverzakking, dit vonden we allemaal heel jammer! Zeker omdat we het geluid van een groep apen waarnamen die we graag van dichterbij hadden bekeken.

We stapten terug het busje in om naar Zaruma te vertrekken. Ook tijdens deze busrit klonk er in de bus ‘wauw’, ‘amaaaj’, ‘schoon’,…  Het was ongelooflijk wat voor landschappen je hier tegenkomt.

Eens aangekomen in Zaruma zochten we iets om onze hongerige magen te stillen. We namen plaats in het eerste restaurantje dat we tegenkwamen en bestelden allemaal het dagmenu. Dit hield in: kippensoep (dit letterlijk genomen met de kippenpoten,… in de soep!) en een stukje kip met rijst en groenten. De soep was toch wel een shock voor ons, omdat we dit nog niet hadden gegeten tijdens ons verblijf. Hilde wist ons te vertellen dat dit normaal is in Ecuador. We hebben de poten uit de soep gevist en verder opgegeten.

Na het middagmaal settelden we ons in het hotel. We werden snel terug bij elkaar geroepen, omdat we graag de mijn wilden zien en deze was maar open tot 15 uur. Het was op dat moment 14.40 uur. We kwamen bij de mijn aan en hebben onze mooiste lach opgezet om nog net binnen te mogen, gelukkig! 

Het was een boeiende wandeling in de mijn! Maar we mochten er niet heel ver erin, omdat er al instortingen waren geweest. We vonden onze weg snel terug naar buiten waar we nog even moesten poseren voor de foto. 

Daarna konden we verder gaan naar het souvenierswinkeltje. 

We hadden allemaal wat zin in koffie en warme chocomelk. John, de chauffeur, had bij de winkelier geïnformeerd waar er een lekkere koffiebar was. Hij had te horen gekregen dat we ergens gebakjes en koffie konden drinken bij Dona Clema. Het uitzicht zou magnifiek zijn! Wij gingen dus op zoektocht!

Eens aangekomen waren we onder de indruk van het mooie uitzicht en de ligging van het eethuisje. We zochten ons een mooie plaats en vroegen ons wat voor taarten we allemaal konden proeven. De vrouw van het eethuis moest ons teleurstellen dat er enkel warm eten te krijgen was.  Ze begeleidde ons naar het winkeltje, dat tevens de werkplaats is van de Dona Clema. We kregen er proevertjes en kochten ons enkele versnaperingen. We gingen terug naar het dorpje om ons te verwennen met een lekkere warme chocomelk.

Hilde had een gezellig restaurantje gespot wat we maar al te graag zouden uittesten. We friste ons wat op en konden op pad vetrekken. We moesten even wachten in het restaurant, dus speelde we enkele spelletjes.

Later op de avond zijn we met een klein hoopje naar de plaatselijke discotheek geweest. Na wat dansen besloten we terug richting het hotel te wandelen. Tijdens deze wandeling moesten we voorbij een sweet 15 party. We werden hartelijk uitgenodigd om mee te komen feesten. We zijn op hun uitnodiging ingegaan, omdat we toch wel nieuwsgierig waren hoe het feest er juist aan toe ging.

Het was een zeer duur feest! Het meisje had een spandoek van haar tegen de muur hangen. Ze had ook gepersonaliseerde tafellakens,… 

We werden bij elk nummer gevraagd om te dansen. Jaja, onze salsatechnieken werden op de proef gesteld! Na wat dansen probeerden we ongezien het feest te verlaten en ons bed op te zoeken. Na een uitgebreide fotoshoot met de gasten lieten ze ons vertrekken ;-)

De volgende morgen hebben we een bezoek gebracht aan het plaatselijk museum. Onze verwachtingen waren niet hoog, maar het bleek een aangename ontdekking. Het was een klein heemmuseum met opgravingen van oude radio’s, typemachines, werktuigen,…  Het was zeer interessant!

Na het museumbezoek gingen we nogmaals op zoek naar het kolibriepark. Ditmaal hebben we het gevonden, maar stonden we voor een gesloten deur. We besloten om naar een waterval wat verderop te rijden. Een avontuurlijke rit bracht ons uiteindelijk tot aan een doodlopend paadje. We zochten een uitweg en vonden deze ook. Via de rivier begonnen we aan onze tocht, klimmen en klauteren langs een super mooi weggetje. Wim, de nonkel van Lore op zijn goed uitgeruste stapslippers en Sofie met een jeansrokje en balerina’s. Toch is iedereen heelhuids aan de waterval geraakt. Daar aangekomen namen Wim, Lore De Punt, Hilde en Nele een frisse duik in het water. Een stukje verderop zat ook heel wat volk gezellig aan het water. Zij nodigden ons zelfs uit om mee krab te komen eten.Iedereen smulde lekker van de verse krab om vervolgens onze tocht met het busje naar de casita verder te zetten.

… EEN NIEUWE WERKWEEK …

Wat een drukke werkweek in de eigen klas van Sofie en Sanne bleek te worden, draaide net iets anders uit. Fabiola, de mentor waar Sanne bij staat moest met haar dochter naar de dokter, waardoor zij niet op school aanwezig kon zijn. Daarom kwam Sofie bij in de klas van Sanne staan en stond Digna, de mentor van Sofie alleen in de klas. Sanne en Sofie begonnen vol moed en energie aan hun werkdag. Al snel bleek deze moed snel weg te zijn. De kinderen waren zeer druk, het was net weekend geweest en dan lijkt het steeds of de kinderen alle regels vergeten zijn. Sanne probeerde hun aandacht nog op een leuke manier te trekken, maar tevergeefs. De kinderen luisterden niet en waren enorm druk. Sanne en Sofie zaten dus beide met de handen in het haar. Toch gaven ze niet op. Voor de volgende dag zochten ze allerhande manieren om de kinderen in bedwang te houden. Ze zochten werkjes en opdrachten om in de hoeken mee aan de slag te gaan, zodat er geen chaos meer zou heersen in de klas. Sanne en Sofie namen elk een groepje kinderen bij hun. De andere kinderen mochten per vijf in de overige hoeken spelen. Wanneer de meeste kinderen klaar waren was het wisseltijd. Dag 2 liep dus al een stuk beter en dat was een hele opluchting! Ook voor Lore was het weekje zo goed als ‘alleen’ werken. Haar mentor begaf zich vooral op de bureau van de directie, waar ze nog wat werk te verrichten had. Lore stond er deze week dus ook alleen voor en zocht daarom naar leuke activiteiten om de kinderen op een boeiende manier bezig te houden. Ze werkte met zoutdeeg, die de kinderen zelf eerst mochten kneden. Dit vonden ze GEWELDIG!!!

Ze had het vooral moeilijk om steeds aan te kijken hoe sommige kinderen meer dan één uur moesten wachten en stilzitten aan hun bank. In de klas brengt iedereen namelijk zijn eigen kleurtjes, werkschrift, lijm,… mee. Wanneer ze deze echter niet aankopen kunnen ze niet meewerken in de klas. Er wordt geen andere oplossing gezocht, gewoon wachten! Lore gaat op zoek hoe ze hier verandering in kan brengen.

Donderdagmiddag stopten we wat vroeger met werken. Griet stelde voor om samen met ons naar de Mercado Artisanal te trekken. Wim zag het niet meteen zitten om mee te gaan en daarom dacht ze aan ons gezelschap. Rararara, … we moesten geen minuut twijfelen of onze computers waren dicht en we stonden klaar. Griet zocht naar wat leuke sierraden om uit te delen aan haar familie en een hangmat voor thuis. Ook voor Lore was het weer een heel gevecht tussen ‘kopen’ of ‘niet kopen’. ‘s Avonds spraken we met de anderen af om samen gezellig iets te eten op de Malecon.

… MONTECRISTI-………………… - CANOA …

En dan was het alweer vrijdagmiddag, een nieuw weekend brak aan. Dit keer echter zonder Wim en Griet, hiervan hadden we net afscheid moeten nemen, want zij vertrokken namelijk vrijdagavond terug naar België. We zullen ze missen tijdens onze uitstappen, inclusief de humor van Wim.

Het zou weer een stukje rijden worden vooraleer we aan onze eerste bestemming zouden aankomen. Maar Hilde kwam op het schitterende idee om in Montecristi even een tussenstop te houden. Zij zocht namelijk een panamahoed en dacht deze daar te vinden. Iedereen wandelde de winkeltjes in en uit en zocht naar leuke spulletjes! Er werd weer wat gekocht. Enkele panamahoeden, nieuwe schoenen voor Sanne, … Na heel wat tijd doorgebracht te hebben in de winkels konden we terug vertrekken.

We trekken met z'n allen richting Bahia de Caráquez. Spijtig genoeg is het te laat om de rit over het strand te maken. Enkel bij laag tij is dit mogelijk. Langs de gewone weg dan maar ...  Een fantastisch uitzicht kwam ons tegemoet. We stapten even uit om hiervan te genieten. Iedereen stak de voetjes even in het water en we maakten een wandeling op het strand. Tijdens de wandeling zagen we van ver enkele slippers die we aan het water hadden achtergelaten verdwijnen. De Grote Oceaan kwam verder dan toen we toekwamen. Heleens slippers konden niet meer gered worden en drijven dus nu ergens in de Grote Oceaan. Een andere vriendelijke strandbezoeker kon de slippers van Lore, Fiona en Sanne nog redden. 

Vervolgens zetten we onze trip verder richting Isla del Corazon, of ook wel het eiland van het hart genoemd. We stapten de boot op en genoten van de stralende zon, het mooie uitzicht en de stilte! De boot zou ons naar het ecologisch centrum in Porto Velo brengen. Hier kregen we wat uitleg over de geschiedenis van het eiland. Na wat meer informatie ter oren gekregen te hebben, vaarden we met kano's richting de mangroven. Sanne, Sofie, Lore, Heleen en den John stappen in één bootje, de rest in het andere. In het bootje mocht er niet al te hard bewogen worden. Er was net genoeg plaats voor ons. Het was weer even genieten van de natuur, de dieren, de planten, ...  Na onze tocht met de kano's stapten we terug in onze boot richting ons busje. Het was ondertussen al 15u en onze hongerige magen moesten dringend gevuld worden. We stapten het eerste restaurantje binnen en aten de beste kip met champignonsaus tot hiertoe. Hoewel deze saus nog niet kan tippen aan die van Jan (papa van Lore). Iedereen was voldaan en we konden verder richting San Vincente. 

 

 

Vanuit San Vincente zou het nog een klein half uurtje rijden zijn tot in Canoa. Aangekomen In Canoa proberen we ons eerst te settelen in een prachtig hostel waar we de nacht zouden doorbrengen. Deze keer mocht Hilde een kamer met ons delen. We maakten nog een wandeling aan het strand toen de zon langzaam onderging. Een douche en een snelle hap voor we ons aan de cocktails en de salsalessen overgaven. Iedereen werd de dansvloer opgetrokken en kreeg een salsacursus op het strand. We sloten de avond af met een babbeltje en een paar grapjes en trokken dan richting ons hostel om ons bedje op te zoeken.   

Zondagochtend stond er voor ieder wat wils op de planning! Lore, Nele en Sanne gingen surfen. Zij namen geen lessen want hadden al wat ervaring. Ons Lore en Heleen speelden op safe en namen voor een uurtje surflessen. Na het surfen zijn we terug naar huis gereden en was het weekend weer voorbij!