.. WERKWEEK EN UITKIJKEN NAAR FELIZ DIA DE MAMA ..

De hele week werkten we verder activiteiten uit in de klas. Op vrijdag was het moedertjesdag, één van de belangrijkste feestdagen in Ecuador. We knutselden en dansten er deze week op los om ons voor te bereiden voor het feest.

In de school van Lore werd er een symbolische mama van het jaar gekozen. Zij kreeg een cadeau en mocht tijdens het feest tussen de leerkrachten zitten. Na enkele speeches van leerkrachten was het tijd voor ambiance. Er kwam een indrukwekkende vrouw optreden. Al gauw stond Lore mee op de dansvloer. Nadien volgden de optredens van de verschillende klassen. Dit ging van een dansje tot een prachtig duet. Tot slot werden de cadeautjes van de kinderen aan de mama’s overhandigd met een grote knuffel en een dikke kus. Het was een geslaagd feest met een grote opkomst!

  

  

Als alle kinderen en ouders naar huis waren vond er nog een vergadering plaats met het leerkrachtencorps. Lore volgde deze vergadering mee.  De vergadering ging grotendeels over het opstarten van projectwerk. Dit is voor deze leerkrachten een volledig nieuwe werkvorm, die door het ministerie wordt aangeboden. Lore gaf haar collega's nieuwe inzichten mee over hoe projectwerk in  het basisonderwijs in België verloopt en hoe het hier ook mogelijk is. 

In de school van Sofie en Sanne was het eveneens een groot feest. Uit elke klas werd er een mama verkozen tot mama van het jaar. Het leek wel een soort van modeshow, waarbij de moeders paradeerden op de catwalk. Hilde, Sanne en Sofie waren de juryleden van dienst en beslisten wie ‘het kroontje’ kreeg. Naast zang en dans zorgden de mama’s voor lokale specialiteiten. De buikjes werden goed gevuld!  

.. QUILOTOA EN INDIANENSTAM ..

Vrijdagmiddag stond John ons al op te wachten als we thuis kwamen van school. We sprokkelden nog snel onze bagage bij elkaar en sprongen in het busje. Het was een lange rit richting de zeven watervallen. Uiteindelijk kwamen we aan bij een rivier. John vergat even dat hij geen 4x4 onder zijn poep had en probeerde de rivier te trotseren. De achterbank (De Kempen) kneep de ogen stevig dicht om dit manoeuvre te overleven. Toen er langs weerskanten rook vanonder het busje kwam had John door dat zijn missie niet zou slagen. Hij zette de bus in achteruit en probeerde heelhuids uit de rivier te geraken. Hilde en Fiona deden nog een poging om blootsvoets door de rivier te gaan. Het begon spijtig genoeg al te schemeren en we besloten terug te keren. Er stond ons immers nog een lange rit door de bananenplantages te wachten alvorens we terug in de bewoonde wereld terecht zouden komen.  

 

 

Zaterdag reden we door richting het bewuste het kratermeer ‘Quilotoa’. In de reisgids van Lore stond dit kratermeer zeker in onze top drie! Onderweg kwamen we toevallig langs een markt: ‘de markt van Zumbahua’. Dit konden we niet aan onze neus laten voorbijgaan. We sprongen uit ons busje en gingen op koopjacht. Op de markt was letterlijk alles te koop: van varkensoren en kippenpoten tot sjaals en hangmatten.  

Na een uurtje shoppen zette we onze tocht door richting Quilotoa.

Eens aangekomen maakten we ons klaar om aan de afdaling richting het kratermeer te beginnen. Hilde en Sanne namen al een kijkje om en hoekje en werden bijna letterlijk weggeblazen door een stevige en ijskoude wind. We zaten hier op 3700 meter hoogte, dus als de zon het even liet afweten was het erg koud. Warm aangekleed begonnen we aan de afdaling.

  

Onderweg keken we onze ogen uit op de prachtige natuur. Het was echt onrealistisch mooi! Na een half uur flink door stappen bereikten we het water. Hoe de tocht naar boven verliep kan je op de foto’s bekijken ;-)

Zondag stonden we vroeg op om door te rijden naar een plaatselijke indianenstam. We reden vanuit de stad terug volledig de natuur in. Hier kregen we te zien hoe de leden van deze stam leven. We kregen uitleg over hun klederdracht, geloof, taal, geschiedenis, verblijfplaats, tradities, .. Van een leerrijke voormiddag gesproken.  

 

Na dit bezoek was het spijtig genoeg alweer tijd om terug richting de casita te bollen.

Volgende week doen we onze laatste volledige stageweek. Bij Sanne en Sofie staat er uitstap naar de dierentuin op het programma. Lore gaat door met geven van wiskundelessen en andere nieuwe activiteiten.

We hebben het hier nog steeds heel goed! Geen paniek dus als het volgende blogbericht wat langer op zich laat wachten ;-)

Ciaaoo

… WEEKEND PINAS & ZARUMA…

We kwamen vrijdagmiddag aan in de Casita. Onmiddellijk gingen we onze rugzak verder inladen om op weekend te vertrekken. Het busje zou om 12.30u aankomen, maar het heeft wat langer geduurd. Rond 13.30 u kwam John met zijn bus aan. We namen allemaal plaats en waren klaar om te vertrekken.

Onderweg hebben we genoten van de mooie uitzichten en de muziekquiz. We reden meteen door naar Pinas.

Eens aangekomen in Pinas gingen we opzoek naar het hotel. Het was een echt prinsessenhotel. De andere studenten hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om een echte prinsessenparty te doen. ’s Morgens kregen we een heel verslag van hun party.

Na het ontbijt gingen we op zoek naar het kolibriepark. Dit was niet simpel! Tijdens onze zoektocht dachten we de ingang gevonden te hebben. We reden met de bus naar beneden, maar dit heeft niet lang geduurd. We vonden de omgeving zo mooi dat we besloten naar beneden te wandelen. 

Elke stap werd gefotografeerd, zo mooi was het! De tocht werd onderbroken door een grote wegverzakking, dit vonden we allemaal heel jammer! Zeker omdat we het geluid van een groep apen waarnamen die we graag van dichterbij hadden bekeken.

We stapten terug het busje in om naar Zaruma te vertrekken. Ook tijdens deze busrit klonk er in de bus ‘wauw’, ‘amaaaj’, ‘schoon’,…  Het was ongelooflijk wat voor landschappen je hier tegenkomt.

Eens aangekomen in Zaruma zochten we iets om onze hongerige magen te stillen. We namen plaats in het eerste restaurantje dat we tegenkwamen en bestelden allemaal het dagmenu. Dit hield in: kippensoep (dit letterlijk genomen met de kippenpoten,… in de soep!) en een stukje kip met rijst en groenten. De soep was toch wel een shock voor ons, omdat we dit nog niet hadden gegeten tijdens ons verblijf. Hilde wist ons te vertellen dat dit normaal is in Ecuador. We hebben de poten uit de soep gevist en verder opgegeten.

Na het middagmaal settelden we ons in het hotel. We werden snel terug bij elkaar geroepen, omdat we graag de mijn wilden zien en deze was maar open tot 15 uur. Het was op dat moment 14.40 uur. We kwamen bij de mijn aan en hebben onze mooiste lach opgezet om nog net binnen te mogen, gelukkig! 

Het was een boeiende wandeling in de mijn! Maar we mochten er niet heel ver erin, omdat er al instortingen waren geweest. We vonden onze weg snel terug naar buiten waar we nog even moesten poseren voor de foto. 

Daarna konden we verder gaan naar het souvenierswinkeltje. 

We hadden allemaal wat zin in koffie en warme chocomelk. John, de chauffeur, had bij de winkelier geïnformeerd waar er een lekkere koffiebar was. Hij had te horen gekregen dat we ergens gebakjes en koffie konden drinken bij Dona Clema. Het uitzicht zou magnifiek zijn! Wij gingen dus op zoektocht!

Eens aangekomen waren we onder de indruk van het mooie uitzicht en de ligging van het eethuisje. We zochten ons een mooie plaats en vroegen ons wat voor taarten we allemaal konden proeven. De vrouw van het eethuis moest ons teleurstellen dat er enkel warm eten te krijgen was.  Ze begeleidde ons naar het winkeltje, dat tevens de werkplaats is van de Dona Clema. We kregen er proevertjes en kochten ons enkele versnaperingen. We gingen terug naar het dorpje om ons te verwennen met een lekkere warme chocomelk.

Hilde had een gezellig restaurantje gespot wat we maar al te graag zouden uittesten. We friste ons wat op en konden op pad vetrekken. We moesten even wachten in het restaurant, dus speelde we enkele spelletjes.

Later op de avond zijn we met een klein hoopje naar de plaatselijke discotheek geweest. Na wat dansen besloten we terug richting het hotel te wandelen. Tijdens deze wandeling moesten we voorbij een sweet 15 party. We werden hartelijk uitgenodigd om mee te komen feesten. We zijn op hun uitnodiging ingegaan, omdat we toch wel nieuwsgierig waren hoe het feest er juist aan toe ging.

Het was een zeer duur feest! Het meisje had een spandoek van haar tegen de muur hangen. Ze had ook gepersonaliseerde tafellakens,… 

We werden bij elk nummer gevraagd om te dansen. Jaja, onze salsatechnieken werden op de proef gesteld! Na wat dansen probeerden we ongezien het feest te verlaten en ons bed op te zoeken. Na een uitgebreide fotoshoot met de gasten lieten ze ons vertrekken ;-)

De volgende morgen hebben we een bezoek gebracht aan het plaatselijk museum. Onze verwachtingen waren niet hoog, maar het bleek een aangename ontdekking. Het was een klein heemmuseum met opgravingen van oude radio’s, typemachines, werktuigen,…  Het was zeer interessant!

Na het museumbezoek gingen we nogmaals op zoek naar het kolibriepark. Ditmaal hebben we het gevonden, maar stonden we voor een gesloten deur. We besloten om naar een waterval wat verderop te rijden. Een avontuurlijke rit bracht ons uiteindelijk tot aan een doodlopend paadje. We zochten een uitweg en vonden deze ook. Via de rivier begonnen we aan onze tocht, klimmen en klauteren langs een super mooi weggetje. Wim, de nonkel van Lore op zijn goed uitgeruste stapslippers en Sofie met een jeansrokje en balerina’s. Toch is iedereen heelhuids aan de waterval geraakt. Daar aangekomen namen Wim, Lore De Punt, Hilde en Nele een frisse duik in het water. Een stukje verderop zat ook heel wat volk gezellig aan het water. Zij nodigden ons zelfs uit om mee krab te komen eten.Iedereen smulde lekker van de verse krab om vervolgens onze tocht met het busje naar de casita verder te zetten.

… EEN NIEUWE WERKWEEK …

Wat een drukke werkweek in de eigen klas van Sofie en Sanne bleek te worden, draaide net iets anders uit. Fabiola, de mentor waar Sanne bij staat moest met haar dochter naar de dokter, waardoor zij niet op school aanwezig kon zijn. Daarom kwam Sofie bij in de klas van Sanne staan en stond Digna, de mentor van Sofie alleen in de klas. Sanne en Sofie begonnen vol moed en energie aan hun werkdag. Al snel bleek deze moed snel weg te zijn. De kinderen waren zeer druk, het was net weekend geweest en dan lijkt het steeds of de kinderen alle regels vergeten zijn. Sanne probeerde hun aandacht nog op een leuke manier te trekken, maar tevergeefs. De kinderen luisterden niet en waren enorm druk. Sanne en Sofie zaten dus beide met de handen in het haar. Toch gaven ze niet op. Voor de volgende dag zochten ze allerhande manieren om de kinderen in bedwang te houden. Ze zochten werkjes en opdrachten om in de hoeken mee aan de slag te gaan, zodat er geen chaos meer zou heersen in de klas. Sanne en Sofie namen elk een groepje kinderen bij hun. De andere kinderen mochten per vijf in de overige hoeken spelen. Wanneer de meeste kinderen klaar waren was het wisseltijd. Dag 2 liep dus al een stuk beter en dat was een hele opluchting! Ook voor Lore was het weekje zo goed als ‘alleen’ werken. Haar mentor begaf zich vooral op de bureau van de directie, waar ze nog wat werk te verrichten had. Lore stond er deze week dus ook alleen voor en zocht daarom naar leuke activiteiten om de kinderen op een boeiende manier bezig te houden. Ze werkte met zoutdeeg, die de kinderen zelf eerst mochten kneden. Dit vonden ze GEWELDIG!!!

Ze had het vooral moeilijk om steeds aan te kijken hoe sommige kinderen meer dan één uur moesten wachten en stilzitten aan hun bank. In de klas brengt iedereen namelijk zijn eigen kleurtjes, werkschrift, lijm,… mee. Wanneer ze deze echter niet aankopen kunnen ze niet meewerken in de klas. Er wordt geen andere oplossing gezocht, gewoon wachten! Lore gaat op zoek hoe ze hier verandering in kan brengen.

Donderdagmiddag stopten we wat vroeger met werken. Griet stelde voor om samen met ons naar de Mercado Artisanal te trekken. Wim zag het niet meteen zitten om mee te gaan en daarom dacht ze aan ons gezelschap. Rararara, … we moesten geen minuut twijfelen of onze computers waren dicht en we stonden klaar. Griet zocht naar wat leuke sierraden om uit te delen aan haar familie en een hangmat voor thuis. Ook voor Lore was het weer een heel gevecht tussen ‘kopen’ of ‘niet kopen’. ‘s Avonds spraken we met de anderen af om samen gezellig iets te eten op de Malecon.

… MONTECRISTI-………………… - CANOA …

En dan was het alweer vrijdagmiddag, een nieuw weekend brak aan. Dit keer echter zonder Wim en Griet, hiervan hadden we net afscheid moeten nemen, want zij vertrokken namelijk vrijdagavond terug naar België. We zullen ze missen tijdens onze uitstappen, inclusief de humor van Wim.

Het zou weer een stukje rijden worden vooraleer we aan onze eerste bestemming zouden aankomen. Maar Hilde kwam op het schitterende idee om in Montecristi even een tussenstop te houden. Zij zocht namelijk een panamahoed en dacht deze daar te vinden. Iedereen wandelde de winkeltjes in en uit en zocht naar leuke spulletjes! Er werd weer wat gekocht. Enkele panamahoeden, nieuwe schoenen voor Sanne, … Na heel wat tijd doorgebracht te hebben in de winkels konden we terug vertrekken.

We trekken met z'n allen richting Bahia de Caráquez. Spijtig genoeg is het te laat om de rit over het strand te maken. Enkel bij laag tij is dit mogelijk. Langs de gewone weg dan maar ...  Een fantastisch uitzicht kwam ons tegemoet. We stapten even uit om hiervan te genieten. Iedereen stak de voetjes even in het water en we maakten een wandeling op het strand. Tijdens de wandeling zagen we van ver enkele slippers die we aan het water hadden achtergelaten verdwijnen. De Grote Oceaan kwam verder dan toen we toekwamen. Heleens slippers konden niet meer gered worden en drijven dus nu ergens in de Grote Oceaan. Een andere vriendelijke strandbezoeker kon de slippers van Lore, Fiona en Sanne nog redden. 

Vervolgens zetten we onze trip verder richting Isla del Corazon, of ook wel het eiland van het hart genoemd. We stapten de boot op en genoten van de stralende zon, het mooie uitzicht en de stilte! De boot zou ons naar het ecologisch centrum in Porto Velo brengen. Hier kregen we wat uitleg over de geschiedenis van het eiland. Na wat meer informatie ter oren gekregen te hebben, vaarden we met kano's richting de mangroven. Sanne, Sofie, Lore, Heleen en den John stappen in één bootje, de rest in het andere. In het bootje mocht er niet al te hard bewogen worden. Er was net genoeg plaats voor ons. Het was weer even genieten van de natuur, de dieren, de planten, ...  Na onze tocht met de kano's stapten we terug in onze boot richting ons busje. Het was ondertussen al 15u en onze hongerige magen moesten dringend gevuld worden. We stapten het eerste restaurantje binnen en aten de beste kip met champignonsaus tot hiertoe. Hoewel deze saus nog niet kan tippen aan die van Jan (papa van Lore). Iedereen was voldaan en we konden verder richting San Vincente. 

 

 

Vanuit San Vincente zou het nog een klein half uurtje rijden zijn tot in Canoa. Aangekomen In Canoa proberen we ons eerst te settelen in een prachtig hostel waar we de nacht zouden doorbrengen. Deze keer mocht Hilde een kamer met ons delen. We maakten nog een wandeling aan het strand toen de zon langzaam onderging. Een douche en een snelle hap voor we ons aan de cocktails en de salsalessen overgaven. Iedereen werd de dansvloer opgetrokken en kreeg een salsacursus op het strand. We sloten de avond af met een babbeltje en een paar grapjes en trokken dan richting ons hostel om ons bedje op te zoeken.   

Zondagochtend stond er voor ieder wat wils op de planning! Lore, Nele en Sanne gingen surfen. Zij namen geen lessen want hadden al wat ervaring. Ons Lore en Heleen speelden op safe en namen voor een uurtje surflessen. Na het surfen zijn we terug naar huis gereden en was het weekend weer voorbij!

.. DINSDAG, SCHOOLDAG ..

Vandaag kwamen Wim, Griet, Hilde, Lutgard, Geert en zijn vrouw en kinderen op bezoek in de schooltjes. Eerst kwamen ze langs in de school van Lore, nadien in de school van Sanne en Sofie. Ze waren enthousiast over de positieve vooruitgangen die zichtbaar waren.

.. RIOBAMBA ..

Woensdag stonden we ’s morgens vroeg gepakt en gezakt klaar om op uitstap te vertrekken. Het busje was goed op tijd en we konden vlot vertrekken. Onderweg stopten we bij een  fruitkraampje voor een grote tros minibanaantjes, ananassen, zapote’s en rode bananen. Na een paar uur bollen bereikten we de waterscheidingslijn op zo’n 4300 meter hoogte. Hoewel het hier bibberden van de  kou, was het uitzicht magnifiek! 

Na het nemen van enkele kiekjes zette we onze tocht verder. De volgende halte was in het centrum van Riobamba. Hier nuttigden we onze picknick  en bezochten we het plaatselijke marktje. Hierna reden we in één trek door naar Banos.

.. BANOS ..

Rond 18 uur kwamen we aan in Banos. We bekeken ons hotelletje en zagen dat het goed was. Tijd om het dorp te verkennen en een restaurant te zoeken. Na een lekkere maaltijd leefden we ons uit in een plaatselijk barretje, waar het feestcomité zorgde voor de nodige animatie.

Donderdag reden we vol verwachting een hoge berg op, richting een uitkijkpunt over Banos. De rit duurde spijtig genoeg langer dan verwacht en tot slot mochten we niet tot het hoogste punt. De buschauffeur zette ons daarom af op een lager gelegen punt. De sportievelingen onder ons stapten van daaruit te voet naar beneden, de anderen reden met de bus mee naar beneden. Vervolgens reden we door naar een plaatselijke dierentuin. Dit is niet vergelijkbaar met de zoo van Antwerpen! Enkele dieren die we zagen: toekans, papegaaien, gieren, condors, één arend, schildpadden, jaguars en apen. Wij genoten enorm van het uitzicht.

Voor we doorreden naar een bekende waterval aten we eerst nog wat ananas, bananen en zapote’s. Hmmm, lekker! Achteraf bleek dat deze energiestoot goed van pas zou komen! Voor we de waterval konden bekijken moesten we eerst een serieuze afdaling doen. Dit was zeker de moeite waard! De weg terug naar boven was echter heel wat zwaarder, het was puffen geblazen!

Na het eten reden we door naar de Teleferique Nobios. We waren allemaal enthousiast tot het 'barrakske' eraan gevlogen kwam.  We stapten met  negen personen in en vertrokken naar de overkant. De één al wat geruster dan de ander. Sommige in stilte, sommige met hier en daar en gil. Juist voor de watervallen hielden we een stop om te genieten van het uitzicht.

Eens aangekomen aan de overkant gingen we op verkenning. We volgden onze ‘gids’ (Hilde) naar de rivier om zo de waterval van dichtbij te bekijken. We genoten van het geluid van de waterval en het uitzicht en bereidde onszelf voor op de terugrit.  

Na ons avontuurlijk vluchtje over de ravijn hadden we allemaal zin in een koffie of een warme chocomelk. Na het gezellige koffiemomentje hadden we zin om naar de lederwinkeltjes te gaan ‘kijken’. We stelden onze plannen even uit om snel een frisse douche te nemen en iets warmer aan te doen om daarna de lederwinkeltjes uit te pluizen.

Het eerste lederwinkeltje was al snel gevonden en leeggeplunderd ! De winkeljuffrouw heeft ook enkele malen een sprintje gedaan om bij een andere winkel een andere kleur of formaat van tas te gaan halen.  We hielden ze wat in het oog en wisten al snel waar de andere winkeltjes gelegen waren. Onze volwassen begeleiders kregen honger en gingen op zoek naar een restaurantje. Wij bestelden snel ons eten om nadien tijdens het wachten  nog naar de andere lederwinkeltjes gaan kijken.

.. PUYO ..

’s Morgens vroeg  vertrokken we naar het regenwoud. We waren er sneller dan gepland en gingen opzoek naar onze verblijfplaats. Hilde leidde ons door een padje in het woud en uiteindelijk kwamen we uit op een super mooi en gezellig verblijfplaatsje. Iedereen zag het onmiddellijk zitten en genoot van het mooie uitzicht!

We trokken onmiddellijk verder om te picknicken en ons klaar te maken voor de wandeling.  We vertrokken op avontuur in het regenwoud. We kwamen heel wat muggen tegen en andere kleine insecten. Jammer genoeg zagen we geen apen,…

Het wandelpad leidde ons naar de waterval waar we een frisse duik namen. Het was een zalige ervaring om in het regenwoud bij een waterval te zwemmen. 

Na de frisse duik wandelden we met z’n allen terug voor een boottochtje met traditionele boomstamboten op de Puyo. Voor we in de boten stapten waren we al kletsnat van de regen. 

Na het boottochtje gingen we terug naar ons verblijfplaats . We namen een (ijskoude) douche in het midden van de natuur en lieten alle indrukken van de afgelopen dag wat bezinken.  Van al de rusten begonnen onze magen wat te knorren en gingen al aan tafel voor het avondmaal. Dit liet nog even op zich wachten waardoor er nog wat tijd was om een gezelschapspel te spelen. Tijd voor perudo! 

Na het lekker eten werd er voor ons een kampvuur aangestoken waar we met z’n allen gezellig rond gingen zitten en het spel times-up speelden.

.. TERUGRIT NAAR GUAYAQUIL ..

Na de avontuurlijke nacht vertrokken we terug naar het dorpje Puyo. Hier gingen we op zoek naar een natuurreservaat waar veel apen zouden zitten.  Dit was niet zo makkelijk te vinden. Na een tijdje vroegen we de weg en deze vrouw wist ons te vertellen dat dit park niet meer open was. Ze wist echter wel een ander dierenpark waar ze ons naar toe leidde. Hier kregen we te horen dat er in het natuurreservaat nog maar drie apen zouden zitten, omdat het ministerie al de dieren in beslag had genomen. We mochten kiezen wat we wilden doen: het dierenpark of toch een kijkje gaan nemen naar het natuurreservaat. We kozen met z’n allen voor het park met de apen.

Toen we aan het reservaat aankwamen waren er al onmiddellijk drie apen te zien. We waren opgelucht dat we toch apen in de vrije natuur konden zien. Eens we binnen waren viel het toch een beetje tegen. Hilde wist ons te vertellen dat het er normaal vol met apen zat en nu zagen we er maar eentje zitten. 

Uiteindelijk zagen me vier apen vrij los zitten. Een aapje zag dat we teleurgesteld waren en bracht wat leven in de brouwerij. Het sprong op Griet (de tante van Lore), die op haar beurt erg verschoot. Griet was niet erg blij met het bezoek van Charlie. Wim (haar man), wou de aap van haar afduwen. Achteraf gezien was dit geen goed idee! De aap werd boos en liet zijn tanden zien en brulde luid en duidelijk. Gelukkig bleef Wim bespaard van een aanval!  Griet was op dat moment een houten plank! 

Heleen en Lore wilden ook een foto met de aap en zogezegd zo gedaan. Maar toen de aap van Heleen haar arm naar Lore haar arm ging moest hij een kleine boodschap doen. Waardoor Heleen en Lore een klein cadeautje hebben gekregen van Charlie!

Na het bezoek aan het apenpark hebben we een kleine stop gehouden in het balsamatelier. Hier waren er enkele mensen hout aan het bewerken.

Al snel waren we binnen in het winkeltje. Na wat rondkijken lieten we ons gaan in het assortiment van de souveniers. Na het winkelen reden we terug richting Banos.  Juist voor de brug van Banos werden we tegengehouden door de politie. Onze bus had geen vergunning om door heel het land te rijden met mensen. De buschauffeur mocht ons nog net afzetten aan ons hotel. Daarna moest hij onder politiebegeleiding naar een nabijgelegen dorpje rijden, waar de bus in beslag genomen werd. Eens aangekomen in ons hotel legden we alle natte spullen te drogen. Nadien vertrokken we richting het dorp om een terrasje te doen en nog enkele winkeltjes te bezichtigen. De anderen gingen de natuurlijke warmwaterbaden uittesten.  Na het marktje zijn we samen met Hilde de picknick voor de volgende dag gaan inkopen. Na al dat winkelen hadden we zin in een lekker warme chocomelk!  In dit cafeetje bleven we tot 's avonds plakken. We speelden enkele partijtjes biljart en proefden allerlei lekkere drankjes van de kaart. Daarna gingen samen opzoek naar een gezellig restaurantje. De meeste zochten hun bed op na het lekkere avondmaal.

Om 8 uur ’s morgens hoorden we ineens een bus aankomen. Jaja, dat was onze nieuwe bus. Het was een grote bus voor ongeveer 50 personen.  Het was zalig om in zo’n grote bus te zitten met 11 personen. Iedereen kon naar achter gaan liggen, zonder iemand te storen,… 

Onze luxebusrit werd verstoord toen we net Guayaquil binnen reden. Er stond terug een kleiner busje klaar om ons naar de casita te vervoeren. Toen we al de bagage overgeladen hadden en onszelf gesetteld hadden weigerde de motor van het busje dienst. Gelukkig dat er in Ecuador er ook een 'VAB' bestaat! Creativiteit verzekerd!

Na wat prullen en prutsen aan de motor konden we instappen om terug naar de casita te rijden. Eens we thuis waren, kon iedereen genieten van een zetel of een plons in het zwembad of een warme douche!


.. WERKWEEK ..
Door de week staan we vroeg op. Om 06.30 uur staan we paraat aan de geïmproviseerde bushalte aan het einde van de wijk.

In de school van Lore is het deze week les van 07.00 uur tot 11.00 uur. Ze begint nu met het organiseren van kleine activiteiten. Lore heeft ook de diagnostische testen van de kinderen afgenomen. Hierin werd o.a. de kennis van de kleuren, geometrische figuren en de uitspraak getest. Op vrijdag is de leerkracht van Lore haar klas niet aanwezig. Ze staat er die dag dus alleen voor, dit wordt een hele uitdaging. Ze heeft zich goed voorbereid, zodat de kinderen zich zeker niet zullen vervelen.

Om 09.00 uur krijgen de kinderen een papje en een koekje van het ministerie. Dit is vooral om de honger te stillen van de kinderen die thuis geen ontbijt krijgen. Nadien mogen de kinderen hun eigen 'lunch' opeten. Sommige kinderen hebben niets bij, anderen een uitgebreide maaltijd (lees: frieten, sandwiches, worstjes, honing, yoghurt, drilpudding,...).

Voor Sanne en Sofie is het deze week hun derde stageweek. Vanaf deze week zijn het de normale schooluren: van 07.30 uur tot 12.00 uur. Sanne staat deze week nog in de klas van Fabiola, Sofie in die van Digna. Er heerst deze dagen veel chaos in beide klassen. Sofie en Sanne proberen elk in hun eigen klas orde op zaken te stellen door structuur aan te brengen in de verschillende hoeken. Deze week werken de kinderen rond het thema 'los amiguitos de mi escuela'. Sanne en Sofie werken o.a. met de kinderen rond normen en waarden. Zo willen ze de kinderen respect laten opbrengen voor elkaar en voor het materiaal in de klas. Deze week deden ze kleine activiteiten met de kinderen. Zo zongen ze bijvoorbeeld liedjes en dansten ze met de kinderen. Bij de andere activiteiten assisteerden ze de leerkracht en hielpen ze waar nodig. Ook bij het ochtendritueel en bij schilderactiviteiten was er een grote inbreng van Sanne en Sofie.
Op vrijdag doen ze hun eerste grotere activiteit. Het wordt een schilderactiviteit met een speciale techniek, spannend!


Vrijdagnammidag vertrekken we op uitstap. Ditmaal trekken we richting de grens van Peru. Wij zijn alvast klaar voor een nieuw avontuur!


Ciiaaoo